Gîtes, Mérens, Biologische Mérens paardenfokkerij, Ariège Pyreneeën

 

VIDEO

Photos : Tom Bible et Bruno Willer

In lange en mooie slierten bewegen de “Zwarte Prinsen van de Ariège”, zoals de Mérens genoemd worden, zich voort door de bergen, over de bergweides, de paadjes, en oude romeinse weggetjes. Het naar de bergweiden brengen van de dieren wordt in de Ariège ook wel “Montagnage” genoemd. Deze oude traditie wordt door Hars Picard du Sant uitgevoerd en heeft zich dit eigen gemaakt. De traditie om te voet kuddes schapen, runderen of paarden voor de zomer naar de bergweides te brengen heeft altijd bestaan, maar het gebeurde steeds vaker per vrachtwagens. Om de traditie om het vee te voet naar de bergweides te brengen nieuw leven in te blazen, heeft de organisatie “Autrefois le Couserans” in 2000 het “Fête de la Transhumance” georganiseerd. Vanaf dat moment worden bina al de kuddes in het eerste weekend van juni te voet naar de bergweides gebracht.

In de Pyreneën hebben veel boerderijen te weinig grond om hun kuddes te laten grazen. Daarom gebruiken ze gedurende ongeveer 5 maanden in de zomer de hoger gelegen bergweides.
De dieren worden door ons  over verharde wegen, paadjes, oude romeinse wegen en bergpaadjes naar de bergweides geleid. Zowel wij als de paarden lopen 70 km in 3 dagen. Onderweg ontmoeten we andere veeboeren die hun koeien of schapen wegbrengen. Tijdens deze ontmoetingen wordt bijgepraat en delen we samen eten en drinken.

De Transhumance draagt gedeeltelijk bij aan het behoud en onderhoud van de bergen. Het onderhoud van de biodiversiteit, het voorkomen van natuurverschijnselen zoals lawines en (bos)branden.

Het programma voor het wegbrengen in juni en het ophalen in oktober volgt hetzelfde schema.

Het tweede weekend van maart worden de paarden gebrandmerkt met het HPS kenmerk. Dit gebeurt op de linker dij. Dit is noodzakelijk omdat op deze manier de paarden in de bergen herkend kunnen worden. De dag voor vertrek worden de Mérens die naar de bergweides gaan uitgezocht en bij elkaar gebracht. Een maand eerder krijgen de dominante Mérens (de leiders) een bel omgehangen, zodat ze kunnen worden teruggevonden als er dichte mist in de bergen hangt.

Als de paarden zijn uitgezocht worden ze in een weiland naast de boerderij gezet. Ook worden alle voorraden en noodzakelijke uitrusting voor de bivaks in 2 terreinauto’s gepakt. Eén van de twee trekt een trailer. Dit is voor het geval één van de paarden onderweg kreupel wordt.

De eerste dag gaan we van Lasserre naar de middeleeuwse stad St. Lizier. Daar voegt een andere kudde paarden en diverse kuddes schapen zich bij ons. Hier slaan we een tentenkamp open brengen de avond rond het kampvuur door met eten, verhalen vertellen en muziek. Ook komt de groep Capella Occitans zingen. 

De tweede dag vertrekken we na het ontbijt om ongeveer 9 uur ’s ochtends. We komen door het dorp St. Girons (6.600 inwoners) en maken een tussenstop bij het kasteel Château de Beauregard en volgen daarna de rivier de Salat naar Serres. Een 18 km lange rit.

Later arriveren we na een voedzame lunch in Seix, waar de paarden hun traditionele ‘duik’ in de rivier nemen. Ze drinken, spelen met elkaar en koelen hun benen. Om ongeveer 2 uur ’s middags worden de paarden in een omheining gezet en nemen we deel aan de feestelijkheden die door het dorp georganiseerd worden. ’s Avonds wordt er met zijn allen gegeten, wordt feest gevierd en slapen weer in onze tenten.

De derde dag is de langste en meest zware. Een rit van 4 – 8 uur de ruim 2.000 meter hoge bergen in. Daar krijgen de paarden de vrijheid in hun natuurlijke omgeving en worden ze weer een beetje ‘wild’. De paarden worden in verschillende groepen verdeeld en naar de verschillende , niet afgezette bergweides gebracht. De weides worden gescheiden door de toppen van de bergen. Als het weer en de omstandigheden het toelaten doen we het in één dag. Anders doen we 2twee dagen over. Hoe het ook verloopt, we zullen aan het eind van de reis heel erg moe zijn. Maar …. We hebben iets unieks meegemaakt en zullen erg mooie herinneringen hebben.